Het is een bittere pil als verliezer te vertrekken uit Las Vegas. We kwamen als favoriet en zijn zogenaamd afgedroogd. Nou is dat niet helemaal waar, maar we hebben wel verloren van een Amerikaans team, dat ons de baas was wat betreft spel, overtuiging en teamspirit.
Vorig jaar ging het van een leien dakje en leek het alsof we, spelers en coach, alle instrumenten in handen hadden om nog vele jaren te domineren. Hebben we nog steeds, maar de Yankeedoodles zijn geen prutsers. Verre van, ze hebben weinig nodig om het geloof te krijgen, het momentum, om te demarreren. Dan incasseer je: vuisten in de lucht, scanderende fans:”USA,USA,USA!”
Van tevoren had ik me bedacht dat alle jongens behoorlijk onfit zouden door hun gereis van continent naar continent. Bovendien heeft ieder van de Euroboys zijn eigen cluppie fans in de USA. Ik had me voorgenomen, een niet te dwingend groepsregime aan te houden om iedereen vooral happy te houden. Dat doe ik dus niet meer, in welke hoedanigheid ik ooit nog een collectief aan moge voeren. Er waren in dit team meerdere spelers die zich fijn hadden gevoeld bij een stringent regime, dat zijn ook de stabiele spelers, diegenen die het team ruggegraat geven. De meer op zichzelf gerichte speler(s) moeten zich wat mij betreft, elke volgende Mosconi Cup dat ze geselecteerd zijn, conformeren aan de groep. Als dat diegene(n) tegen de haren instrijkt, so be it. De resultaten van deze editie en uit het verleden, laten zien, dat de betreffende speler(s) sowieso niet optimaal presteert binnen deze format. Dit evenement gaat om TEAM. Het vermogen jezelf odergeschikt te maken aan een groepsbelang. Je geeft, geeft en geeft en als iedereeen dat met overtuiging doet, dan zal je ook ontvangen.
Ik ga hier niet uitwijden over wie op wat voor manier wel of niet bijdroeg aan de teamgeest. Mijn conclusie luidt, dat je kwesties die onder het oppervlak sluimeren, beter kan adresseren, uitspreken en vervolgens gebruiken als benzine voor daadkracht; de Mosconi Cup is te groot en heftig om spanning te negeren en onder het vloerkleed te schuiven. Alles wreekt zich.
We hebben vooral op dag 1 verzaakt het momentum te grijpen. Door ongedwongen fouten, simpele missers, kortom blunders, kwamen de Honkytonks op 4-0 voor. Gelukkig wist Ralf dat ene punt nog te winnen tegen een sterk spelende Dominguez. Mika bleek zwak,moe en ziek. Hij was pas op dinsdag aangekomen uit Manilla en leek sterk te lijden onder fysieke vermoeidheid. Vanaf dag 1 dus liepen we achter de feiten aan. Het moet gezegd, we kregen echt de ‘rolls’ tegen, maar het moet gezegd, we hebben het zelf gedaan. Ongedwongen fouten, kleine soms, hele grote lelijke op andere momenten...nooit veel, maar altijd precies genoeg om de tegenstanders wind in de zeilen te geven. Zo konden Hatch en Dominguez lekker ontspannen spelen: ze hebben nooit wind tegen gehad. Wat nog meer? Souquet met Niels of Hohmann leek mij met betrekking tot Manilla en Mosconi Cup een jaar geleden, een prima keuze, achteraf misschien niet de beste. Mika rustig verzoeken zijn koppelpartner met rust te laten leek me duidelijk genoeg, Darren rustig verzoeken te gaan cut-breaken om toch in ieder geval wat rommel achter te laten, als er niks ingaat....de communicatie was niet goed genoeg. Het is ook niet makkelijk als je eenmaal in die arena verzwolgen wordt door een maalstroom aan slechte vibes en tegenvallers....
Ook Hatch wreekte zich. Op dag 1 of 2, ik weet het niet meer, had ik een akkefietje met Hatch. Bij onduidelijkheid over het aantal ballen dat de lijn had gepasseerd en hij verhaal ging halen, riep ik:”one and one equals two!”. Iedereen moest er hard om lachen, hij ziet er nu eenmaal uit als de American Football-bully uit iedere high-school film: geen einstein zeg maar. Hij flipte, begon te tieren en ik vond het nodig op te staan en hem met eenzelfde adrenaline-blik van repliek te dienen...Maar deze kerel heeft gebokst, vindt het lekker zo een wedstrijd in te gaan en in retrospect lijkt het alsof ik daar een ‘sleeping dragon’ heb gewekt. O my! Hij zat er op dag 3 en 4 echt lekker in en daarbij moet ik zeggen: respect en goed voor de TV!
Tja, zijn er conclusies te trekken? Mwa, ik heb eigenlijk geen zin te veel te evalueren. Ik heb veel geleerd over coachen met wind tegen, vooral eigenlijk dat je de hele bemanning tijdig mobiliseert, eensluidende regels opstelt en communiceert en je gelijk goed de haven uit moet varen...
Ondanks het tegenvallende resultaat ben ik trots op de manier waarop de mannen hebben geknokt. Pas op de laatste dag begon het een beetje onze kant op te komen en had Souquet van Shane gewonnen in hun tweede ontmoeting, ik weet zeker dat we dan de Cup hadden gepakt. Het mocht niet zo zijn. We hebben gevochten en zijn vechtend kopje onder gegaan. Volgend jaar is de Cup weer van ons.
De omgang onderling, het gevoel van broederschap en verbondenheid is heel speciaal. Zo’n 100 miljoen kijkers wereldwijd, misschien zelfs meer nu met de livestream, een ongekend groot aantal Amerikaanse fans, die de smaak van stars en stripes en scanderen van die drie magische letters, tot onze ergernis aan toe, flink te pakken krijgen:”USA,USA,USA,USA,USA...c’mon Johnny, USA,USA!!!! Allemaal zaken dit evenement aan doen voelen als een kooigevecht. De opbouw van spaning is enorm en de ontlading bij een winstpartij, de gesprekken vlak voor een wedstrijd, het oogcontact....man o man! Dat doet mij echt veel en het zou me verbazen als niet iedereen dat zo voelt. Het is geweldig om met één van deze kampioenen blikken van verstandhouding te wisselen, of een woord of suggestie mee te kunen geven, waar ze echt wat aan hebben. Ik was in mijn eentje daar. Zonder partner, of echte aanspraak buiten het evenement om. Dat is heftig. Ieder uur van de dag was ik bezig met het toernooi, de jongens, wat er goed ging en wat er fout ging. Ik werd ook best emotioneel, door weer na zo veel afstand genomen te hebben, betrokke te zijn bij dat heftige circus. Ik ben nooit meer van huis, dat deed zich ook voelen. Kortom, toen ik op de laatste avond lekker zat te boemelen in de bar en er mooie, persoonlijke dingen werden gezegd, werd het me even te gortig. Als een Hatchetman zat ik te grienen, niet eens van verdriet om het verlies ofzo, maar eigenlijk om voor het eerst de intensiteit van de die voorbije week te verwerken.
| < Prev | Next > |
|---|
